Devs vult. Czy technoelity śnią o cyfrowym edenie?

Syzyfowa próba znalezienia lekarstwa na śmiertelność od zamierzchłych czasów jest wyzwaniem dla rzeszy mistyków, naukowców, filozofów czy znachorów. Na początku było Słowo. I tak w wielu wierzeniach za wzorzec nieśmiertelności uznaje się duszę, której fundamentalnym celem jest wędrówka. W doktrynie katolickiej ciało nazywa się naczyniem dla ducha (tudzież świadomości, jak wolą transhumaniści), a ten z […]

Czytaj dalej Devs vult. Czy technoelity śnią o cyfrowym edenie?

[PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2019 – Najlepsze filmy roku

AD 2019 miał być rokiem kina superbohaterskiego, a okazał się… rokiem horroru. Przynajmniej w mojej Filmotece. Oczywiście, finansowe sukcesy Avengers: Końca gry i Spider-Mana: Daleko od domu mogą sugerować coś zupełnie innego, ale wciąż trudno było mi je nazwać przełomowymi „filmami trykociarskimi”. Wyjątkiem okazał się oczywiście Joker – czarna owca wyścigu Marvel/DC – który ma […]

Czytaj dalej [PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2019 – Najlepsze filmy roku

[RECENZJA] Lighthouse (2019)

Prometeusz(e) Od debiutu Roberta Eggersa w postaci Czarownicy minęły już cztery lata. W tym czasie jego koledzy po fachu – Ari Aster (Hereditary, Midsommar) oraz Jordan Peele (Uciekaj!, To my) – zdołali już wypuścić po dwa filmy, które przewartościowały współczesne kino grozy. Amerykanin musiał więc nie tylko utrzymać dobrą passę tego nurtu, ale też nakręcić […]

Czytaj dalej [RECENZJA] Lighthouse (2019)

[RECENZJA] Joker (2019)

Śmiej się i tańcz! Todd Phillips i Joaquin Phoenix mieli przed sobą naprawdę trudne zadanie. Ten pierwszy musiał nie tylko odciąć się od swojego komediowego dziedzictwa (seria Kac Vegas, 2009-2013), ale też zmierzyć się z wymagającym materiałem źródłowym – w końcu geneza postaci Jokera pozostawia duże pole do interpretacji. Drugiemu zaś przypadło stawienie czoła poprzednim […]

Czytaj dalej [RECENZJA] Joker (2019)

[RECENZJA] – Midsommar. W biały dzień (2019)

Skål! Biada tym, którzy przed seansem Midsommar nie wiedzieli, kim jest Ari Aster. Poprzedni film reżysera, czyli Dziedzictwo (2018), był swoistą dekonstrukcją kina grozy podszytą wielowątkową rodzinną dramą, od czasu do czasu przełamywaną wisielczymi gagami. W biały dzień z kolei jeszcze bardziej rozrzuca te gatunkowe tropy, a sam twórca wciąż stosuje nieoczywiste zabiegi stylistyczne, które […]

Czytaj dalej [RECENZJA] – Midsommar. W biały dzień (2019)

[RECENZJA] Dziedzictwo. Hereditary (2018)

Niedaleko pada jabłko od jabłoni Ari Aster – debiutant odpowiadający wcześniej za równie społecznie zaangażowane, co przerażające krótkie metraże – niespodziewanie okazał się jednym z największych objawień współczesnego horroru. Jego Dziedzictwo to makabryczny plac zabaw – reżyser ustawia bohaterów niczym figurki, stopniowo łamie ich psychikę i wywołuje wewnętrzne demony wyłącznie po to, by w finale […]

Czytaj dalej [RECENZJA] Dziedzictwo. Hereditary (2018)

[PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2017 – NAJLEPSZE FILMY ROKU

Przed rozpoczęciem lektury zachęcam do zapoznania się z rankingiem 10 najgorszych filmów 2017. Powoli zbliżam się do końca moich podsumowań, a kończę go listą dziesięciu najlepszych filmów minionego roku. Trzeba przyznać, że już dawno nie było tak udanego czasu dla kina i ogromnym dla mnie problemem było – no, może poza stałą od kilku miesięcy […]

Czytaj dalej [PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2017 – NAJLEPSZE FILMY ROKU

[PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2016 – Rok Geeków i najlepsze filmy 2016 roku

Poprzednie podsumowanie określiłem mianem Filmowego Roku Nostalgii ze względu na ilość – mniej lub bardziej udanych – powrotów do kultowych serii oraz mody na gloryfikację stylistyki lat 80. Natomiast 2016 rok zdecydowanie należał do uniwersów – Marvel zaliczył najlepszy okres w swojej historii, DC pod silną presją Warnera (nieudolnie, choć z zapałem) buduje własną franczyzę, […]

Czytaj dalej [PODSUMOWANIE] Filmoteka Geralta AD 2016 – Rok Geeków i najlepsze filmy 2016 roku

[RECENZJA] Ostatnia rodzina (2016)

Mit obalony Kiedy spoglądamy na obrazy Zdzisława Beksińskiego – zniekształcone sylwetki, zanurzone w gotycko-surrealistycznej stylistyce – czujemy niepokój i fascynację. Dostrzegamy alegorię rzeczywistości zastanej, odnoszącej się do życia artysty, interpretujemy symbole i ukryte treści. Natomiast kiedy słuchamy audycji jego syna, Tomasza, widzimy człowieka inteligentnego i charyzmatycznego, obdarzonego darem słowa. Rzadko kto potrafił w taki sposób […]

Czytaj dalej [RECENZJA] Ostatnia rodzina (2016)