RECENZJA – „Preacher”, sezon 1 (2016)

preacher-poster-2Puste kazanie

W minionym roku na łamach Blisko Kultury pojawiła się krótka opinia na temat pierwszego odcinka Kaznodziei, serialowej adaptacji kultowego komiksu Gartha Ennisa oraz – nieżyjącego już – Steve’a Dillona*. Byłem wtedy mile zaskoczony wprowadzeniem do serii – twórcy (Sam Carlin, Seth Rogen, Evan Goldberg) sprawnie wykorzystali scenerię oraz bohaterów, a sam odcinek kipiał od akcji i humoru (szkoda tylko, że nieco ugrzecznionego względem pierwowzoru). Pilot nie trzymał się wiernie fabuły komiksu i choć osobowość postaci została potraktowana zachowawczo (poza Tulip), to wypadało pochwalić scenarzystów za odświeżenie parodystycznej konwencji materiału. Żarty, trafiające w małomiasteczkową rzeczywistość oraz popkulturę, okazały się celne i niewymuszone, co wpłynęło na pozytywny odbiór produkcji. Oczekiwania były duże, szczególnie wśród fanów oryginału, ale czy zostały one spełnione?

Czytaj dalej

RECENZJA – Logan: Wolverine (2017)

KINÓWKI.plMutant znikąd

Niesławna Geneza najpopularniejszego mutanta ze świata X-Menów była niejednokrotnie wspominana na łamach Blisko Kultury. Premiera filmu (od której minęło już osiem lat) nie przeszła bez echa, a obraz Gavina Hooda został nazwany przez komiksowych geeków jawną profanacją. Po artystycznej klapie, wizerunek Rosomaka postanowił „wybielić” James Mangold (Przerwana lekcja muzyki, 3:10 do Yumy) w Wolverinie z 2013 roku. Reżyser sprawnie wykorzystał materiał źródłowy (podstawą były m.in. zeszyty Franka Millera z serii v1), subtelnie nawiązywał do twórczości Akiry Kurosowy, ale mimo tych zalet filmowi zabrakło „pazura”*. W trakcie powstawania dwóch filmów o X-Menach** oraz Deadpoola Fox postanowił dać Wolverinowi kolejną szansę. W końcu, jak to się mówi, do trzech razy sztuka. Sukces produkcji o Pyskatym Najemniku***, będący najbardziej dochodową adaptacją komiksu z kategorią wiekową R, wyraźnie przyczynił się do stworzenia pierwszej „pełnokrwistej” interpretacji przygód Rosomaka. Zadania po raz kolejny podjął się James Mangold, a za podstawę fabularną miał posłużyć cykl komiksów Staruszek Logan Marka Millara i Steve’a McNivena. Niestety na fanów czekała również smutna wiadomość. Otóż Sir Patrick Stewart i Hugh Jackman, czyli aktorzy od niemal 17 lat odgrywający role Charlesa Xaviera oraz Wolverine’a, postanowili w filmie pożegnać się ze swoimi postaciami.

Czytaj dalej

RECENZJA – JD „Northern Air” (2016)

northern-airBrzydkie kaczątko

Muzyk, kryjący się pod tajemniczymi inicjałami JD, to Jakub Dwornicki – nasz rodak mieszkający w Monachium, który od jakiegoś czasu związany jest z tamtejszą sceną. W 2013 roku, pod pieczą Kuby Mańkowskiego z gdyńskiego studia Sounds Great Promotion*, wydał swój debiutancki krążek zatytułowany Moloch’s Engines. Choć był to kawałek porządnego rockowego grania, to album przeszedł bez większego echa (szczególnie w Polsce), a na kolejny trzeba było czekać trzy lata. JD wraz z Łukaszem Kumańskim za bębnami wypuścił – również we współpracy z SGP – Northern Air.

Czytaj dalej

RECENZJA – Siedem minut po północy (2016)

monstercallsKiedy słowa stają się obrazem

Przed lekturą ekranizacji warto zapoznać się z recenzją książkowego pierwowzoru Patricka Nessa, którą można znaleźć TUTAJ.

Nie ukrywam, że miałem niemałe oczekiwania wobec filmowej odsłony Siedmiu minut po północy. Książkę uznaję za jedno z najważniejszych dzieł literatury młodzieżowej XXI wieku, która bezbłędnie obrazuje psychologię dziecka w obliczu osobistej tragedii. Wielopoziomowa narracja – łącząca w sobie elementy baśni oraz powieści psychologicznej – pozwalała wniknąć w fantazję głównego bohatera, a w konsekwencji też poznać jego traumy i obawy, które z czasem doprowadziły go do wewnętrznego katharsis. Siłą książki były także wrażenia pozaliterackie, które pogłębiały sugestywne grafiki Jima Kay’a – czarno-białe, skąpane w cieniu, działające na wyobraźnię czytelnika. Juan Antonio Bayona, reżyser ekranizacji, miał zatem bardzo trudne zadanie – musiał odejść od mrocznej stylistyki rysunków i pokazać całą akcję w świetle obiektywu. Patrick Ness natomiast, scenarzysta i autor pierwowzoru, odważył na zrekonstruowanie swojego dzieła – dopisał kilka scen, skupił się na nieco innych aspektach opowieści. Sztuka ta udała się obydwu panom wyśmienicie, bowiem Siedem minut po północy to nie tylko jedna z najwierniejszych współczesnych ekranizacji, ale też część składowa historii, która zgrabnie domyka literacki pierwowzór.

Czytaj dalej

RECENZJA – Retrospective „Re:Search” (2017)

retrospective-research-cover(Retro)perspektywa?

W tym roku mija dokładnie dziesięć lat od czasu, kiedy pewna artrockowa grupa z Leszna, Hollow, przemianowała się na Retrospective. Wtedy to zespół, po ciepło przyjętym debiucie w postaci EP’ki Spectrum of the Green Morning, szybko zabrał się za tworzenie kolejnego materiału. I tak w 2008 roku ukazał się ich pierwszy „długograj” zatytułowany Stolen Thoughts, który przez cztery lata czekał na swojego następcę. W międzyczasie z grupy odszedł wokalista – Kuba Roszak – który został zastąpiony przez Annę Spławską. Roszada okazała się krótkotrwała, bowiem po kilku miesiącach „stary głos” powrócił w kręgi Retrospective, a na efekt ich pojednania nie trzeba było długo czekać. Wydany w 2012 roku Lost in Perception został dobrze przyjęty nie tylko w Polsce, ale też na Zachodzie, a formacja wylądowała na jednej scenie m.in. z Riverside, Votum, czy Comą. Po serii koncertów ponownie zapadła zasłona milczenia, aż do zeszłego roku. Premierę Re:Search poprzedziło wydanie singla The End of their World, który zwiastował przeskok w bardziej chwytliwe formy

Czytaj dalej

RECENZJA – Hegemony „Ballads & Threnodies” (2016)

14925622_704123099740219_46098443987054258_nSiła szczerości

Przy recenzji Awakening wspominałem, że Hegemony pracuje nad nowym albumem. Niestety na „długograj”  będzie trzeba jeszcze chwilę poczekać, bowiem Ślązacy po raz kolejny prezentują EP’kę, która słyszalnie różni się od swojego poprzednika. Grupa na Ballads & Threnodies odchodzi nieco od gotycko-metalowych nastrojów i skupia się na subtelniejszych dźwiękach, będących kompilacją coverów oraz własnych aranżacji. Z jednej strony wydawnictwo sprawnie rozwija osobowość zespołu – piosenki mają dużo więcej przestrzeni, wokal Valyen Songbird zostaje lepiej wyeksponowany – natomiast z drugiej przeskok w Ballady i treny okazał się zabiegiem intencjonalnym. Wojciech Muchowicz, lider formacji, zadedykował album swojemu zmarłemu synkowi – cały materiał jest więc utrzymany w melancholijnej tonacji. Choć motyw powstania krążka ma wymiar stricte osobisty, to taki zabieg wprowadził do muzyki Hegemony zgrabną i niezwykle dojrzałą strukturę melodyczną

Czytaj dalej